آسمان دلم گرچه ابری ست اما به امید تو آفتابی اش میکنم

چند وقتیه همش فکر میکنم

چرا زندگی همه آدمای دور وبرم شده خستگی

ما خودمون وقتی میرسیم خونه خیلی خسته ایم

نمیدونم واقعا همه اینجورین

قدیما که کوشولو بودم یادمه بابام می اومد خونه

میشستیم فیلم میدیدیم

میوه میخوردیم

بازی میکردیم با میکرو

اما الان همش حس خستگیه

البته من از وقتی باردار شدم این حسم شدید تر شده

دوست دارم یه گوشه ای بخوابم

یکی هم همش چیزای خوشمزه برام بیاره

اما زندگی خیلی داره به سمت یکنواختی پیش میره و این اصلا خوب نیست

من میبینم دو رو برم چقدر همه از این زمونه و اوضاع شکایت میکنن

دیروز راستی سونو بودم

دکتر میگفت باتوجه به وضعیت جفت نیاز به استراحت بیشتر داری

همه چی خوب بود

هفته دیگه هم باید برم نسل امید برای غربالگری و به احتمال زیاد تعیین جنسیت هم میتونه بکنه

آنیتای خوشگلم هم که دیگه رژیمشو قطع کردم چون اصلا دیگه نمیشد ادامه داد

چون مگه میشه بچه نان ،برنج و مواد قندی نخوره

من از شهریور رژیم رو شروع کردم و نهایتا تا آبان تونستم ادامه بدم

اما اینکه چقدر استرس داریم و همش نگرانیم رو فقط خدا میدونه

همین روزا هم میبرم نوارمغز

خیلی نگرانم از اینکه تو نوارش تشنج نشون داده بشه و دکتر بابت رژیم دعوام کنه

از اینکه بخواد داروهاشو هم زیاد کنه میترسم

از نظر تحرک فعلا نازنین گلم میتونه با کمک بشینه

خودشم باور کرده

من اصلا دوست ندارم کاری انجام بده

فقط میخوام سلامت باشه همین

از دختر دو سالو هشت ماهم خدایا انتظاری ندارم فقط کمکش کن آروم باشه سلامت باشه

این دعایی که من همیشه میکنم

هستن مادرایی که برام ایمیل میفرستن

نگرانن

غصه آینده کوچولوهای بیمار مثل آنیتا رو دارن

اما باور کنید

هیچ چیز مثل توکل به خدا نمیتونه ارومتون کنه

بسپارید به خالق این کوچولو ها

اون هیچ وقت برای بنده اش بد نمیخواد

ما مجبور به کنار اومدن با این شرایط هستیم

باید به جای غصه خوردن

فکر کردن به گذشته

به الانمون به وضعیت "حال " انرژی بدیم

من همیشه سر نماز از خدا شفای همه بچه ها بیمارو میخوام

بعضی ها رو که میشناسم اسم میبرم

از خدا فقط سلامتی بچه ها رو بخواید و اصلا بچه ها رو با همدیگه مقایسه نکنید

خواست خدا ،حکمتش در اینه

راضی باشیم به رضای خدا .